In de aanloop naar de verkiezingen van 2 maart uiten diverse linkse partijen en de FNV in de Volkskrant kritiek op de kabinetsplannen voor de Wajong en de sociale werkvoorziening. Volgens de partijen verliezen tienduizenden mensen met een arbeidsbeperking hun baan en worden mensen veroordeeld tot een leven in armoede. Het is een beproefde tactiek in verkiezingstijd: maak een karikatuur van kabinetsplannen en zet je ertegen af. De kritiek van de oppositie is deze keer echter wel erg ongeloofwaardig.

De werkelijkheid is dat er momenteel 18.000 jongeren per jaar (50 per dag!) arbeidsongeschikt worden verklaard. Van deze jongeren belanden er veel in sociale werkplaatsen, in plaats van dat ze bij reguliere werkgevers aan de slag worden geholpen. Nederland is internationaal gezien koploper ‘beschut werken’, terwijl we juist achterlopen met regulier begeleid werken. De versnippering van de uitvoering van regelingen tussen gemeenten en UWV leidt er bovendien toe dat jongeren van de ene kaartenbak naar de andere worden geholpen, in plaats van aan werk. Het is daarom juist een maatschappelijke schande om deze praktijk van het op grote schaal afschrijven van jongeren met een beperking te laten voortbestaan.

Vrijwel alle politieke partijen kondigden in hun verkiezingsprogramma aan, toe te willen naar een regeling voor de onderkant van de arbeidsmarkt, gebaseerd op het uitgangspunt ‘meedoen naar vermogen’. Dit gaat in alle programma’s gepaard met een financiële besparing. Zo dacht de PvdA met de maatregel 700 miljoen euro te kunnen bezuinigen. Dit staat in schril contrast met de toon waarop de partij momenteel oppositie voert tegen de plannen, die overigens nog niet eens zijn uitgewerkt. Ook de eis van volledig inkomensbehoud is nieuw; de PvdA stelde in haar programma voor om een partnerinkomenstoets in te voeren voor een deel van de Wajongers. Dit is precies wat in het coalitieakkoord is afgesproken.

Voor mensen die duurzaam en volledig arbeidsongeschikt zijn, verandert er volgens het coalitieakkoord niets. Ook worden bestaande groepen in de Wajong en WSW vrijwel geheel ontzien. Op re-integratie wordt weliswaar fors bezuinigd, maar juist niet op de middelen voor mensen met een beperking. Wat overblijft, is de vormgeving van een nieuwe regeling die mensen stimuleert om naar vermogen mee te doen en die waar nodig steun biedt aan mensen die het niet (geheel) op eigen kracht kunnen reden. Daarbij zal een belangrijke rol zijn weggelegd voor gemeenten. Die zullen in de praktijk dan ook voldoende ruimte moeten krijgen om ondersteuning op maat te leveren aan mensen met een beperking.

Eén zorg hebben we wel gemeenschappelijk. Het succes van de hervorming staat of valt met het perspectief dat mensen daadwerkelijk krijgen op werk en inkomen. De hervorming moet daarom gepaard gaan met een grotere kans op werk bij reguliere werkgevers. Partijen als de SP en de PvdA staren zich blind op dwangmaatregelen zoals quota en ontslagverboden. Die leiden echter tot stigmatisering en vergroten de bereidheid van werkgevers niet. Beter is het, om de administratieve rompslomp aan te pakken waarmee werkgevers te maken krijgen als zij iemand met een beperking in dienst nemen. Het kabinet moet ‘sociaal ondernemerschap’ tot speerpunt van beleid maken. Ook moeten overheden bij aanbestedingen sociale aspecten meenemen, zoals het inschakelen van mensen met beperking bij de uitvoering. Deze en andere voorstellen staan in het manifest ‘Onbeperkt aan het werk’, dat het CDA onlangs heeft gepresenteerd. Wij dagen de linkse partijen uit om zich bij dit initiatief aan te sluiten, in plaats van schreeuwend langs de kant te blijven staan.

 Eddy van Hijum en Mirjam Sterk zijn Tweede-Kamerlid voor het CDA

Weer eens een verkiezingsdebat bijgewoond. Deze keer op uitnodiging van mijn dochter en haar vriend samen het EenVandaag verkiezingsdebat bezocht. Traditioneel wordt het debat gehouden in de aula van de Erasmus Universiteit. Het aanwezige publiek had een hoog VVD gehalte, zo viel mij op. Een beetje kakkerkig zal ik maar zeggen. De zes aanwezige partijen hadden hun cheerlearders meegenomen. Alles verliep volgens vaste patronen. De in het groen gestoken CDA jongeren klapten voor Brinkman en de in VVD jasjes aanwezige liberale jongeren vonden natuurlijk Loek Hermans  de beste. Tot dusver niets nieuws en ik vroeg me na afloop wel af of iemand door het debat nog van partij zou wisselen. Na afloop van de "directe "uitzending kregen zes studenten de gelegenheid om aan de aanwezige politici nog een vraag te stellen. Geen enkele vraag bracht de aanwezige heren in verlegenheid of het moest die ene student van Turkse afkomst zijn die in een emotioneel betoog de PVV er de Graaf van zijn stuk trachtte te brengen. Het was aandoenlijk om te zien hoe de lijsttrekker voor de Eerste Kamer van de PVV de student bijna smeekte om te blijven want Nederland had hem hard nodig. Verder weinig vuurwerk. Wel bekroop mij na afloop het gevoel dat we ( ik bedoel CDA) met Elco Brinkman toch niet een goede keuze hebben gemaakt. Schrijnend komt zoiets aan het licht in een zaal voor jongeren die niets begrepen van zijn verhaal uit de jaren tachtig en het hilarisch vonden dat hij de problemen in de zorg wilde oplossen met een webcam! Ik zat met gekromde tenen. Ik steek dat niet onder stoelen opf banken. We zitten als CDA in een behoorlijke  crisis en van de uitslag op 2 maart zal ik ook niet vrolijk worden. Op 3 maart zullen de analyses losbarsten. We gaan momenteel door een diep dal. In Rotterdam kwam dat wel heel dicht bij.            

Denk je dat de herindeling nog doorgaat? Deze vraag wordt mij de laatste tijd herhaaldelijk gesteld. Vooral na de laatste brief van het Kabinet aan de vijf gemeenten in de Krimpenerwaard. Maar mijn antwoord op de vraag is dan ook vaak:  "nee, de herindeling gaat niet door, althans niet in 2013 of 2014. Er komt een moment dat er wel zal worden heringedeeld maar niet nu!". De minister van Binnenlandse Zaken laat in zijn brief aan de vijf gemeenten weten dat hij eerst de gevoelens van de Kamer wil vernemen over drie omstreden herindelingsvoorstellen. M.a.w. hij wil gewoon eerst nagaan hoe de hazen lopen in de Tweede Kamer. Het debat daarover zal rond de zomer worden gevoerd. En je hoeft geen vreemde te zijn in de politiek om te voorspellen dat dit Kabinet niet alles uit de kast zal halen om ter discussiestaande herindelingsvoorstellen toch door de Kamer te loodsen. Herindelingsvoorstellen die vrijwillig worden ondersteund door gemeenten zullen geen weerstand ondervinden. CDA en PVV zullen echter  "gedwongen" herindelingen niet steunen.  De uitslag van de verkiezingen van 2 maart a.s. is ook van belang. Als het huidige Kabinet van VVD en CDA met gedoogsteun van de PVV een meerderheid haalt in de Eerste Kamer is er weer hoop voor die gemeenten die hun zelfstandigheid niet willen verliezen, dus voor Nederlek en Bergambacht. Als de inwoners van deze twee gemeenten zelfstandig willen blijven dan rest hen slechts een advies: stem VVD,CDA of PVV. Rutte heeft een dergelijke oproep al eerder gedaan. Ik ben benieuwd of de bestuurlijke elite in Bergambacht en in Nederlek zover wil gaan!  Ik lees dat de PvdA afdeling Vlist zich al heeft opgeheven en per 1 juli 2011 wil opgaan in een PvdA Krimpenerwaard. Het lijkt me iets te voorbarig. Maar het valt mij wel vaker op dat PvdA ers "de tijdgeest" al helemaal niet meer verstaan.  

Politiek gesproken was het een enerverende week. De aandacht richtte zich helemaal op Den Haag en in het bijzonder op de positie van Groen Links in het debat over de uitzending van een politiemissie naar Afhganistan. Ik moet bekennen dat ik ervan heb genoten. Sinds lange tijd weer een debat waarbij de uitkomst niet vaststond. Het kwam dus aan op het politieke handwerk. En dat is een vak, kan ik u verzekeren. Niet iedereen is het gegeven om tot in de finesses het spel te beheersen. Politiek is ook het realiseren van je idealen. Dat is toch je belangrijkste drijfveer. Het optreden van Jolande Sap was een verademing. Met haar optreden deze week deed ze in een klap Femke Halsema vergeten. Terecht dat ze in Trouw door Hans Goslinga wordt geprezen. Een debat voeren op het scherpst van de snede, open, transparant en realistisch dat waren haar ingredienten waarmee ze haar leiderschap vestigde. Staan voor je zaak, staan voor je verkiezingsprogramma en je eigen motie met hand en tand verdedigen. Kom daar maar eens om als 80 procent van je achterban tegen is. Volgende week zaterdag moet ze het standpunt van de fractie verdedigen op een partijraad. Ze zal dat doen op een indrukwekkende manier. Daar ben ik van overtuigd.  Met haar optreden heeft ze Groen Links eindelijk op een spoor dat voor de toekomst regeringsdeelname niet langer uitsluit. Je verantwoordelijkheid nemen, zelfs tegen de stroom in! Ik herinner me opeens weer de WAO crisis in de jaren negentig. Wim Kok (PvdA) lag onder vuur bij zijn eigen achterban. Hij had ingestemd met een WAO wetsvoorstel van het kabinet Lubbers III. Uitgehoond werd hij door zowel z'n eigen partij als de pers. Hij hield stand en toonde leiderschap. Nog geen twee jaar later werd hij Minister-President. Leiderschap loont wel degelijk. Politiek wordt weer leuk. En mijn eigen CDA dan?  Een beetje onzichtbaar deze week. Misschien wel terecht. Lang hebben we de eerste viool willen of moeten spelen. Nu is het even aan Rutte en ik moet zeggen: chapeau!    

Ik heb jullie nog nooit een brief geschreven. Nu kon ik het echter niet laten. De onderhandelingen tussen VVD, CDA en PVV duren alweer bijna drie weken. Nog steeds is er geen akkoord. Het koor van partijprominenten wordt alsmaar groter en de gemiddelde leeftijd schiet omhoog. Soms lijkt het wel dat het CDA meer partij – prominenten heeft dan leden.  De een wil het CDA verlaten en herroept dan weer,  een ander schrijft jullie een brief en – heel slim – geen mailtje. Want ook hij weet dat een brief meer impact heeft dan een mailtje. Ik heb ook even gedubt. Ga ik jullie schrijven of wacht ik het partijcongres af. Door iedereen wordt al een voorschot genomen. En natuurlijk ik ontkom er niet aan mij te beraden. Voor jullie herkenbare zinnen. Laat ik beginnen met mijn standpunt. Dat heeft zich niet ontwikkeld van "ja mits " tot "neen,tenzij ". Integendeel, ik was nog niet zover en sta niet te juichen. Jullie kunnen dat lezen in mijn Blog: "we gaan over rechts". Maar ik wil jullie pas lastig vallen met mijn oordeel als ik de inhoud van het regeerakkoord en gedoogakkoord ken. Pas dan wil ik mij n overwegingen met jullie delen. Sommigen noemen dat "ordentelijk bestuur" en jullie als bestuurders hoef ik dat denk ik niet uit te leggen.  

Ik vind nog steeds dat we het onderhandelingsresultaat van Verhagen moeten afwachten voordat er  een definitief oordeel kan worden gegeven over samenwerking met de PVV in welke vorm dan ook. In mijn vorige bijdrage schreef ik dat ik niet stond te juichen.Maar in de soms felle discussies vallen mij een paar zaken op. Plotseling staat de rechtsstaat ter discussie. Opeens is het samenwerken met Wilders  een gevaar voor de rechtsstaat. Voor 9 juni j.l. geen woord hierover. Niet in de media en niet in de campagne. Noch Doekle Terpstra, noch Van Agt of welke " CDA prominent " dan ook.  Vandaag in Trouw weer een uitgebreid en  gedegen artikel over dit onderwerp. In het stuk werd weer eens verwezen naar een artikel van Peter Boswijk, promovendus staats- en bestuursrecht. Al eerder had hij zijn mening geventileerd in de Volkskrant en het  komt er kort gezegd op neer dat als "je een politieke tegenstander  als een gevaar voor de rechtsstaat kunt wegzetten, heb je geen last meer van hem". De term wordt oneigenlijk gebruikt en zo wordt het begrip rechtsstaat gedevalueerd. Boswijk verwijt de mensen die nu zo opkomen voor de rechtsstaat, die te misbruiken voor eigen politieke doeleinden namelijk de PVV buiten de deur te houden. De discussies die links en rechts over het CDA en de deelname aan een minderheidskabinet met gedoogsteun van de PVV worden gevoerd, sterken mijn indruk dat Boswijk er niet ver naast zit. Iedereen heeft zo z'n politieke doeleinden. Van Knevel en van den Brink (EO) tot aan de club: www.wijstaanachterhetcda.org   Knevel en van den Brink(KvdB) zien nog altijd graag een middenkabinet. Als je maar vaak genoeg gasten uitnodigt die de PVV als een gevaar voor de rechtsstaat  beschouwen dan bedrijf je een soort actie journalistiek waar je zelf ook weleens slachtoffer van zou kunnen worden. Het was volgens mij advocaat Hiddema die fijntjes  beide heren in een eerdere uitzending met dit feit confronteerde. Ze hielden zich wijselijk stil!  Kortom, ik blijf bij mijn standpunt dat ik pas een oordeel kan vellen over deelname van het CDA als er een resultaat op tafel ligt. En al mijn CDA vrienden zou ik het artikel van Hans Goslingain Trouw niet willen onthouden: Redelijk D'66 en botte PVV zijn loten aan dezelfde  stam! Met andere woorden: alsof de vrijheid van godsdienst en onderwijs bij D'66 in betere handen is!

Schoonhoven- De kogel is door de kerk. De mogelijkheden voor een kabinet VVD en CDA met gedoogsteun van de PVV is blijkbaar een optie en wordt serieus onderzocht. Moet ik daar blij mee zijn? Als CDA-er? Ik sta niet te juichen. Dat moge duidelijk zijn. Wel heb ik altijd gevonden dat de vraag niet moet zijn "of het CDA wel met de PVV wil regeren maar eerder of de PVV wel met het CDA samen wil optrekken". Optrekken met een partij die pal staat voor de vrijheid van godsdienst en vrijheid van onderwijs. Optrekken met een partij die handhaving van de rechtsstaat hoog in haar vaandel heeft. Als we die fundamentele vrijheden vast kunnen leggen in een gedoogakkoord met de PVV dan is er wat mij betreft veel kou uit de lucht. Ja maar..in het buitenland sla je een flater met zo,n partij.  Zou kunnen. Mijn overtuiging is dat het intrekken van de steun van de PvdA aan onze aanwezigheid in Uruzgan  meer schade heeft berokkend aan onze positie in het buitenland dan een eventuele deelname van de PVV aan een minderheidskabinet VVD en CDA. Het politieke landschap in Nederland is na 9 juni j.l. "verpulverd". We staan voor een gigantische opgave om Nederland weer economisch op de rails te krijgen. Er moet voor circa 30 miljard worden bezuinigd de komende jaren.  Vooral hervormingen op sociaal-economisch gebied zullen diepe sporen nalaten in de samenleving. Zou "links' het hebben aangedurfd om dergelijke maatregelen te nemen. Ik herinner me ineens weer de woorden van Ed van Thijn(PvdA). Het was in Zeewolde. In het kader van de gemeenteraadsverkiezingen sprak hij voor een handjevol ouderen. Job Cohen was nog niet in beeld. In een persoonlijk gesprek vertrouwde hij mij de woorden toe: "we hebben niets te zoeken in dit Kabinet en als er 35 miljard moet worden bezuinigd al helemaal niet". Ja, zo gaat het nu altijd. Als er moet worden hervormd en bezuinigd dan geeft de PvdA niet thuis. Zo was het in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Uiteindelijk was het Lubbers 1 en 2 (CDA en VVD) dat orde op zaken moest stellen. De geschiedenis herhaalt zich een beetje. Nu is het nog te vormen kabinet Rutte/Verhagen aan zet, een zogenaamd minderheidskabinet. Staatsrechtelijk is daar niets mis mee. Geef het een kans zou ik zeggen. We gaan over rechts, zo noemen ze dat in Den Haag.   Het zij dan zo. Het land moet wel geregeerd worden. Weglopen voor je verantwoordelijkheid past ons als CDA niet. En daar zou ik aan willen toevoegen de overweging of de "vrijheid van godsdienst en vrijheid van onderwijs " bij de partijen  PvdA, D'66 en Groenlinks wel gewaarborgd is.

Wanneer begin je weer de te bloggen? Het was m’n dochter die mij eraan herinnerde dat ze af en toe naar m’n weblog ging om te zien of ik nog een mijmering had geschreven. Ik beloofde beterschap maar het kwam er nog steeds niet van. Blijkbaar had ik andere beslommeringen en namen Hyves, Linkedin, Facebook en twitteren mij teveel in beslag. Ja, ik zit op twitter maar mis een beetje de diepgang. Ik beloof hierbij beterschap en kom binnenkort weer met een aantal politieke bespiegelingen.

"Ik ben voor inspraak maar duld geen tegenspraak". Dat was mijn eerste kennismaking met hem in 1982. Ik moest hem interviewen voor een plaatselijk huis-aan-huisblad. Als burgemeester van Schoonhoven was hij een markante persoonlijkheid, een burgervader zoals de wetgever het ooit heeft bedoeld en zeker geen "Swiebertje burgemeester" zoals het Kontakt schrijft.  Hij was een sociaal-democraat in hart en nieren en altijd strijdlustig om het beste voor Schoonhoven binnen te halen. Nog goed herinner ik zijn niet aflatende inzet in de tachtiger jaren om het experiment op het gebied van wonen en zorg naar Schoonhoven te halen. Op dat punt liep hij ver voor op latere ontwikkeling op dit terrein. Schoonhoven kreeg een tweetal geintegreerde verpleeg- en verzorgingstehuizen. Nog in zijn periode als burgemeester besloot het college om – na afronding van Schoonhoven-Noord – de ontwikkeling van de Zilverstad aan de oostkant van de stad te situeren. Tweemaal mocht hij Koningin Beatrix op het stadhuis ontvangen. Vanaf 1990 hebben we samen veel tijd doorgebracht in Afrika en Azie. Hij als voorzitter van de hulporganisatie ICS en ik als directeur. Veel spraken we samen over de politiek in Schoonhoven maar ook over het reilen en zeilen op landelijk niveau. Zijn verhalen over zijn vriend Jaap Burger, de grondlegger van het eerste kabinet Den Uijl gingen er bij mij in als Gods woord in een ouderling. Handenwrijvend keek hij mij dan aan en kon het niet na laten er nog even in te wrijven dat Burger er toch maar in was geslaagd "in te breken" in het prille bestaan van het CDA. Ik kon niet nalaten te memoreren dat het CDA versterkt "uit deze inbraak" was gekomen, met dank aan zijn vriend Burger. Het tweede kabinet Den Uijl is er nooit gekomen kon ik hem van repliek dienen. En dan genoot ‘ie zichtbaar. Hij sprak veel met mij over de kneepjes van het politieke vak. Zorg altijd dat je het reglement van orde uit je hoofd kent en dat je altijd een exemplaar van de gemeentewet voor handen hebt, zo hield hij mij voor. Van die wijze woorden pluk ik nog steeds de vruchten. Samen reisden we  in 1994 naar Rwanda. Na de afschuwelijke afslachting van de Tuti’s. Het maakte diepe indruk op hem. Ik herinner me heel goed het bezoek aan het kerkje in Nyamata. Ruim 200 Tuti’s waren in het kerkje afgeslacht. De lijken lagen er nog. De geur was ondraaglijk. Ruim een half uur waren we sprakeloos. Na afloop hadden we nog een gesprek met een onderwijzer wiens vrouw en kinderen voor zijn ogen waren afgeslacht. Toen knakte er werkelijk iets bij hem. Zijn inzet voor de medemens in de derde wereld had werkelijk z,n hart. Z’n liefde voor Afrika zat diep. Ooit vertrouwde hij mij toe dat, als hij z’n leven over moest doen, hij andere keuzes zou hebben gemaakt. Schouwenaar, een sociaal-democraat met het hart op de juiste plaats, zo blijft hij in mijn herinnering.    

Oud-burgemeester Wassenberg overleden. Met deze mededeling werd ik vanochtend gebeld door het AD Het Groene Hart. Het bericht komt toch nog weer als een verrassing. Ze woonde al enkele jaren in Amsterdam. Af en toe kreeg je iets te horen hoe het met haar ging. Uiteindelijk heeft ze nog een paar jaar langer geleefd dan statistisch haar was voorgehouden. Van 2002-2006 zat ik met haar in het college. Het was ook in die periode dat er longkanker bij haar werd geconstateerd. In 2005 nam ze afscheid als burgemeester van Schoonhoven.   Als voorzitter van de raad heb ik haar meegemaakt van 1998-2002. In de negentiger jaren van de vorige eeuw heeft ze vooral haar stempel gezet op Schoonhoven. De gemeente verzeilde min of meer in een artikel 12 situatie. Achterstallig onderhoud was de boosdoener en er moest flink worden bezuinigd om voor extra financiele steun in aanmerking te komen. Het is vooral haar inzet geweest richting het ministerie van Binnenlandse Zaken en de provincie dat de gemeente uiteindelijk de extra miljoenen ontving om iets te doen aan het onderhoud van wegen en de kademuren. En dat alles in een periode dat het politiek heel onrustig was. Gemeentebelang kwam als nieuwe partij in 1994 met 5 zetels in de raad. Na een jaar moest een wethouder van die partij alweer het veld ruimen. Kortom, het vergde van haar veel tact en stuurmanskunst om de politieke trein op de rails te houden. Onder de middenstand van Schoonhoven was in die tijd ook veel gemor.  Kortom het was een roerige periode die ik niet snel zal vergeten. Ze was lid van de PvdA en dat stak ze niet onder stoelen of banken. Vaak een tikkeltje eigenzinnig. Zo herinner ik me nog levendig de discussie over het Moordenaarslaantje. Ze was niet op andere gedachten te brengen om toch maar bakzeil te halen. Van alle kanten lag ze onder vuur maar wenste niet toe te geven. Pas laat in de avond liet ze zich door de twee wethouders en de gemeentesecretaris overtuigen dat ze de strijd zou verliezen. Toegeven of een vertrouwensbreuk met de raad riskeren, ze koos uiteindelijk voor het eerste.  Ze stond ook aan de wieg van de K-5 samenwerking. Ik had met haar boeiende discussies over de samenwerking. Ik herinner me nog levendig de woorden: ach Jos, de samenwerking is zo sterk als de zwakste schakel en de zwakste schakel zal Ouderkerk blijken te zijn. Uiteindelijk is het ook zo gelopen.